روی
ترش چون اسیدِ عُمر
بر نیاکانمان
فَر گردید به شکلِ
چون شکر شیرین و
چو فسفر تابناک
ژنهای تنیده بر
بسترِ
نیتروژنی که میریزند
بنیانِ
زندگی دیگری را
که گرچه ناپایدار
است چون هیدروژن
ولی ژنجیرهبند
است نسلها را
فرازرُوان نردبان
سرنوشت
که پیچ
میخورد بر کرور کرور
رشتههای
اسیدی و هر یک
رمز میگشاید
از یک نیایِمان
علی
فتحاللهی، اتاوا، آذرماه 1388
0 نظر:
Post a Comment